En plein public

Storytelling & Storylistening

image geheimen

Kleine geheimen,
grote geheimen

Kleine geheimen, grote geheimen

- een programma voor zorgprofessionals -

Woorden die ons te binnen schieten als we denken aan familie zijn: geborgenheid, liefde, humor, ruzie, loyaliteit, schuld… En geheimen. Kleine geheimen, grote geheimen, geheimen die alleen de familie kent of geheimen die er niet mogen zijn. Je draagt ze met je mee. Ze spelen een rol, bewust of onbewust.
Systemisch werken biedt een interessante ingang om antwoord te vinden op de vraag: Wat doe je met geheimen?
In de theatersolo van Lisette Jespers zien we hoe een familiesysteem met de jaren wordt opgebouwd. Na de voorstelling volgt een workshop. Karin Sturkenboom en Lisette ontrafelen in interactie met het publiek de familiedynamiek van het stuk en andere varianten van familiedynamieken.
  • Focus workshop:
    • inzicht in de verstoorde orde;
    • mogelijkheden om deze te ontwarren;
    • het vinden van je eigen plek;
    • rust en ruimte creëren om verder te kunnen.
Dit 3 uur durend programma is voor zorgprofessionals die cliënten begeleiden bij vragen rondom loyaliteit en geheimen en kennis willen maken met de kracht van systemisch werken.
De mogelijkheden bespreken? Neem contact op met Lisette.
Hieronder vind je meer informatie over de voorstelling en reacties van het publiek.

'Ik word zo moe van het niks zeggen'

Ik mag niet in de kast. Wat me razend nieuwsgierig maakt. Wat zit er in die kast? Zodra mijn moeder weg is, draai ik de sleutel om en kijk erin. Ik probeer als ik iets aanraak het precies zo terug te zetten. Ik kan de verleiding niet weerstaan en pak een mini milkyway. En verdomd dat ze het doorheeft, nog voordat ze de kast open maakt. Volgens mij omdat ze ziet dat de sleutel net anders staat.

Een kleedkamer, een koffer, een pop en een beer.
Ze maakt zich klaar.
Om wat te zeggen?
Wat gebeurt er als ze opgaat?
Wat als ze haar geheim vertelt?
Wat als ze eindelijk doet wat ze het liefste wil?

Een liefdevolle, humoristische en confronterende monoloog over familie, loyaliteit, loslaten, vastpakken en leven met imperfectie. Hoe kun je omgaan met geheimen en een taboe bespreekbaar maken?

Tekst & spel: Lisette Jespers
Coaching & eindregie: Nader Farman
Toneelbeeld & licht: Ate Jan van Kampen
Foto flyer: Jesse Nortier
responsive
Stacks Image 1470
Stacks Image 1496
Stacks Image 1498
Stacks Image 1490
Stacks Image 1476
Stacks Image 1482
Stacks Image 1500
Stacks Image 1486
Stacks Image 1488

Reacties van het publiek

'Indrukwekkend door de fraaie lijn, waaraan Lisette met fraai wisselende stemmingen haar miniatuurtjes reeg. Heel intiem zoals we haar geheim mee mochten ontdekken en zien metamorfoseren naar een zelfbewuste vrije vrouw.'
'Wij waren geraakt door je indrukwekkende voorstelling. Indrukwekkend in intimiteit. Prachtig spel met een uitstekende timing waardoor we steeds geboeid bleven. Als het autobiografisch is, ook heel dapper en integer gedaan.'
'Wat een mooie voorstelling! Een heftig verhaal gebracht op een mooie en integere wijze. Dank je wel!'
'Ik heb van het begin tot het eind ademloos zitten kijken. De voorstelling is tegelijkertijd spannend, ontroerend, schokkend, verzoenend, droevig, grappig en hoopgevend. Ik ben twee keer geweest en ik weet zeker dat ik een volgende keer weer een nieuwe laag zou ontdekken. Het is een voorstelling die nog dagen in je kop blijft zitten. Het zou met Lisette's verhaal eenvoudig zijn om je knock-out te slaan met emoties, maar ze tilt je op, neemt je mee en zet je weer zorgvuldig neer. Voor iedereen die een moeder heeft of mist. Voor iedereen die meer wil leren over mildheid.'
'Ik kan deze voorstelling zeker aanbevelen! Zo persoonlijk, authentiek en professioneel. Ik ben nog steeds onder de indruk.'
'Lisette is een 'gravertje'. Geef haar een paar exacte bouwstenen en ze komt even later met de meest verrassende inkijkjes en vondsten voor haar rol op de proppen. Zo ook nu weer heeft ze me verrast met deze voorstelling.'
'De beeldende scènes en verrassende wisselingen in personages en perspectief zogen me in het stuk. Ook zette het mij aan het denken over mijn moederschap, opgroeien en intimiteit. Na afloop ging iedereen met elkaar in gesprek. Ook mensen die elkaar nog niet kenden. Die behoefte riep het op: willen delen, ontmoeten en uitwisselen. Heel bijzonder. Ik denk er nog steeds over na.'