En plein public

Februari 2016

In deze nieuwsbrief vertelt Leontine over de autonomie van verhalen (kronieken, ontwikkelingen, ideeën en anekdotes). We kunnen ze nog zo mooi bedenken, voor ons zien of plannen… een verhaal wil zelf ook een kant op! Ze legt dit uit aan de hand van de theatersolo van Lisette die twee weken geleden in première ging. Natuurlijk ben je van harte welkom om deze solo te zien! Ook kondigen we onze jaartraining Storytelling + storylistening = storybeing aan die in oktober start. Wil je meedoen of reageren op deze nieuwsbrief, we horen het graag!



Het verhaal wil ook een kant op

Afgelopen week had Lisette première van haar theatersolo ‘Ik word zó moe van het niks zeggen’. Zelf geschreven, zelf gespeeld. Eindregie Nader Farman. Toneelbeeld Ate Jan van Kampen. Na afloop groot applaus in het kleine theatertje van Slot Zeist en een publiek dat met elkaar in gesprek ging. ‘Ze speelde mijn verhaal’, hoorde ik verschillende mensen zeggen. En dat was precies de bedoeling geweest: een persoonlijk verhaal universeel maken als uitnodiging om uitwisseling aan te gaan. Dat is gelukt!

Zodra ze begint voel je dat de voorstelling van lef getuigt. Dit verhaal moet verteld worden. Het is haar verhaal, en meer dan dat. Ze wisselt constant van perspectief in tijd en personages. Daarmee vergroot ze denkkaders en maakt ze mij als toeschouwer actief: ik mag projecteren, vinden en concluderen wat ik wil.

Het verhaal zoals het geworden is, is totaal verschillend van dat waarmee ze een jaar geleden begon. Ze zou een voorstelling maken voor twee spelers over omgaan met de dood naar aanleiding van een roman. Daar wilde ze, misschien, autobiografische scènes in verwerken. Maar zo ging het niet. Het verhaal wilde ook een kant op.

In Bergen waren we op schrijfweekend, precies een jaar geleden. Althans: Lisette scheef, ik tekende. Zij zou de eerste teksten maken voor haar stuk, maar er zat iets in de weg: scènes die zich opdrongen. Ze schreef ze op om de lucht te klaren, dan kon ze daarna –eindelijk- echt beginnen, dacht ze. Maar zo ging het niet. Die scènes namen haar mee.

Waarom ik je dit vertel: een verhaal wil ook een kant op. Je kunt het nog zo mooi bedenken, pas als je gaat creëren, ontdek je wat je te creëren hebt. Dat geldt voor ieder maakproces. Ook als je een strak kader hebt, als je één boodschap wilt overbrengen naar je klanten of je team. Door te beginnen zet je mogelijkheden, samenwerkingsverbanden en toevalligheden in gang die je niet had kunnen bevroeden. Luister dus goed als een zachte stem zich opdringt als je eenmaal bent begonnen. Helemaal als die met onorthodoxe suggesties komt. Die stem heeft je iets belangrijks te vertellen!

‘Ik word zó moe van het niks zeggen’
Theatersolo Lisette
19 en 26 februari 2016 in Theater Slot Zeist

Theatersolo Lisette

Een kleedkamer, een koffer, een pop en een beer.
Ze maakt zich klaar.
Om wat te zeggen?
Wat gebeurt er als ze opgaat?
Wat als ze haar geheim vertelt?
Wat als ze eindelijk doet wat ze het liefste wil?

Een liefdevolle, humoristische en confronterende monoloog over familie, alleen zijn, loslaten, vastpakken en leven met imperfectie. Lisette onderzocht met deze voostelling hoe je om kunt gaan met geheimen en een taboe bespreekbaar maakt.

Wil je de voorstelling boeken? Hier vind je meer informatie.

Aanbod

Naast ons vaste aanbod maken we trainingen op maat. Inspelend op de situatie, vraag en de doelstellingen van de organisatie, ontwerpen we de programma’s. Wil je meer weten, heb je interesse in deelname aan een van onze trainingen of in een programma op maat? Neem contact met ons op.